Czyńcie wszystko na chwałę Boga*
TV - Program z 29.08.2010 (Nr. 849) - Pastor Christian Wegert
Kazanie: „Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na Chwałę Boga" (1 Koryntian 10, 31)
Dzisiaj i w najbliższą niedzielę będziemy rozmawiać na temat czci. Co to jest czczenie? W jaki sposób powinniśmy czcić? Kiedy powinniśmy czcić? Kogo powinniśmy czcić? Pytaniem, które każdy człowiek zadaje sobie w pewnym momencie życia jest: „Dlaczego tu jestem?”, „Jaki jest sens mojego istnienia?”, „Dlaczego żyję?” Biblia oświadcza, że pomiędzy osobami Trójcy Świętej panuje przez wieki doskonała wspólnota i miłość. Bóg nie stworzył nas dlatego, że był samotny i nie mógł już dłużej wytrzymać.
Mimo, że istnieje sam w sobie i jest samowystarczalny, zdecydował się stworzyć ludzi. Stworzył ich dla swojej czci i chwały. „Wszystkich, którzy są nazwani moim imieniem i których ku swojej chwale stworzyłem, których ukształtowałem i uczyniłem! (Izajasz 43, 7). „W Nim także my zostaliśmy wybrani, i już wcześniej przeznaczeni przez Tego, który wszystko czyni według postanowienia swej woli, abyśmy wielbili majestat Jego łaski - my, którzy już wcześniej złożyliśmy nadzieję w Chrystusie” (Efezjan 1, 11 – 12).
Mamy wielbić Boga według Jego czci i chwały. Chwała i wielkość i cześć Boga są ważniejsze niż wszystko inne na tej planecie! Najwyższym celem człowieka określonym dla kościoła i chrześcijan jest „wychwalać Boga i cieszyć się Nim na wieki!” (Mały katechizm Westminster). „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię. Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca” (Filipian 2, 9 -11).
Jak konkretnie powinno wyglądać czczenie w moim życiu i w życiu kościoła? Aby odpowiedzieć na to pytanie a także rozpoznać, jaki powinien być zakres czci w naszym życiu, musimy się nieco cofnąć. Gdy spojrzymy do Biblii, stwierdzimy wówczas jednoznacznie, że Bóg Od początku wyraźnie sprecyzował, że nie jest Mu obojętne, jak jego lud oddaje Mu cześć. On nie powiedział: „Oddawajcie mi cześć obojętnie jak, pozostawiam to wam”.
Strona 2
Czczenie jest sprawą serca, niezależnie Od czasu i miejsca
Weźcie na przykład szczegółowe informacje czczenia skrzyni świadectwa (2 Mojżeszowa 25, 31 i 25, 35 – 40). Tam rozdział po rozdziale opisane jest, jak Bóg osobiście życzy sobie własnego czczenia. Arka przymierza, stół na chleby pokładne, świecznik, sam przybytek, ołtarz całopalenia, dziedziniec przybytku, dostawa oliwy do świecznika („Olej najczystszy z wytłoczonych oliwek” 2 Mojżeszowa 27, 20) i ubrania kapłanów zostały opisane od napierśnika aż do najniższej szaty. Bardzo mocno został podkreślony zewnętrzny rytuał, nawet wówczas, gdy wtedy jak i dziś patrząc za kulisy, dla Boga wartością jest, aby czcić Go z czystego serca. „Ponieważ ten lud zbliża się do mnie swoimi ustami i czci mnie swoimi wargami, a jego serce jest daleko ode mnie, tak, że ich bojaźń przede mną jest wyuczonym przepisem ludzkim” (Izajasz 29, 13).
W Nowym Testamencie widzimy, że nagle czczenie Boga jest znacznie mniej rytualne. Nacisk przeniesiony z zewnętrznych priorytetów zrozumienia czci jest oczywiście wewnętrznym doświadczeniem serca. Na przykład w Listach mamy niewiele dowodów dotyczących czczenia zgromadzonego się kościoła. To nie oznacza, że zgromadzenie nie jest wymienione (1 Koryntian 14, 23; Dzieje Ap. 2, 46; Hebrajczyków 10, 25. Dlaczego? Nastąpiła zasadnicza zmiana, na którą Jezus daje nam odpowiedź:
• Świątynia
On mówi o świątyni, która była centralnym miejscem czczenia, na którą patrzyli Żydzi, nadając jej podstawowe znaczenie w politycznej i religijnej historii Izraela, On - Jezus – sam osobiście jest świątynią „Oświadczam wam: Tu jest coś większego niż świątynia” (Mateusz 12, 6). To, co jest ważne w oczach Boga i to, co jest drogocennym i najwyższym priorytetem znajduje spełnienie tylko w Jego Synu Jezusie Chrystusie. „Jezus odpowiedział: Zburzcie tę świątynię, a Ja w ciągu trzech dni ją wzniosę. Żydzi odrzekli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty chcesz ją wznieść w ciągu trzech dni? On jednak mówił o świątyni swego ciała” (Ew. Jana 2, 19 – 21).
A więc Jezus określił siebie osobiście jako świątynię. To oznacza, że od tej pory do czczenia nie jest potrzebny żaden budynek i nie jest potrzebna żadna ofiara systemu. Czczenie nie jest ograniczone czasem. Czczenie nie jest związane z miejscami, jak kapitułą lub świątynią. Twoje oddawanie czci jest związane tylko z jednym: zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem. To wypełnia nasze serce wdzięcznością. To sprawia, że wiara chrześcijańska jest wyjątkowa. Nie potrzebujemy świętych miejsc, lecz możemy czcić Boga w naszym przeznaczeniu, codziennie przychodząc, zwracając się do Jezusa Chrystusa, który oddał za nas życie. On rozdarł zasłonę, która wisiała w świątyni.
• Samarytanka przy studni Jakubowej
Wyznaczone priorytety czczenia od zewnętrznego rytuału i miejsc wydarzeń jak np. świątynia, zostały przez samego Jezusa przekształcone w czczenie, które nie jest ograniczone czasem i miejscem. W Ew. Jana 4; 20 po raz kolejny to wyjaśnia, podczas rozmowy z Samarytanką przy studni Jakubowej. „Ojcowie nasi na tej górze oddawali Bogu cześć: wy zaś mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy Bogu część oddawać. Jezus jej odrzekł: Wierz mi, kobieto. Oto nadchodzi czas, że ani na tej górze, ani też w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci Ojcu. Wy czcicie to, czego nie znacie: my zaś oddajemy cześć Temu, kogo znamy. Zbawienie, bowiem pochodzi Od Żydów.” (Ew. Jana 4, 20 – 22).
Jezus uwalnia od myśli czczenia w określonym, szczególnym miejscu, od zewnętrznego podkreślenia: „ ani na tej górze, ani też w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci.„Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie: bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali, Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie” (Ew. Jana 4, 23 - 24). Jezus tutaj wyjaśnia, że czczenie nie jest już związane z jednym miejscem i zewnętrznym rytuałem, ale ma miejsce w Duchu i w prawdzie.
Strona 3
• Bóg jest Duchem i dlatego może być czczony nie tylko w budynkach i w szczególnych miejscach –nawet, jeśli w przeszłości tak zdecydował, aby zwrócić uwagę, że tak to powinno się wydarzyć w celu wskazania na to, co jeszcze przyjdzie w Jezusie.
• „W prawdzie” oznacza, że nasze czczenie jest odpowiedzią na prawdziwe cechy Boga. Czczenie znajduje, więc miejsce w sercu. Jest to duchowe, wewnętrzne czczenie. „My, bowiem jesteśmy obrzezani, my, którzy czcimy Boga w duchu i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a w ciele ufności nie pokładamy” (Filipian 3, 3).
Czczenie powinno być czynione przez cały czas
W Nowym Testamencie czczenie, które było podkreślone przez czas obrzędów, miejsce i formę zostało przeniesione na serce, i to nie tylko w niedzielę, lecz w każdym dniu naszego życia. „Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Boga” (1 Koryntian 10, 31). „I cokolwiek czynicie słowem lub czynem – wszystko w imię Pana Jezusa, przez niego dziękując Ojcu” (Kolosan 3, 17). Czczenie zgodne z Nowym Testamentem oznacza postępować tak, że Bóg będzie szanowany, wszystko czynicie w imieniu Jezusa Chrystusa i dziękujecie Bogu Ojcu. Czczenie jest opisem całego życia.
Czy rano jesz swój jogurt lub pijesz wieczorem swoją herbatę, czy przewracasz się o 5 w łóżku lub kładziesz się o 23 spać, czy cieszysz się z narodzin twoich dzieci, czy też niesiesz je do grobu – czyń to wszystko na chwałę Bożą. Młode małżeństwo spodziewało się pierwszego dziecka, ale otrzymała straszną diagnozę lekarską. Nie było pewne, że dziecko w ogóle się urodzi żywe. Ono miało niedoczynność tarczycy, niedoczynność płuc, dziurę w sercu i wadę DNA, która permanentnie przesyłała fałszywe sygnały do wszystkich części ciała. Rodzice modlili się o uzdrowienie. W rzeczywistości urodził się im syn Eliot. Codziennie dokumentowali go kamerą i byli zadowoleni z życia, które podarował im Bóg.
Dzień 1: „Kochany Eliocie dzisiaj się urodziłeś. Jesteś dla nas cudem. Twoja mama czuje się dobrze, ale wygląda na to, że będziemy musieli trochę dłużej zostać w szpitalu”.
Dzień 11: „Kochany Eliocie, dzisiaj masz 11 dni. My cieszymy się tak bardzo z ciebie. Dzisiaj świętujemy twój 11-sty dzień urodzin”. W ten sposób czynili codziennie.
Dzień 24: „Kochany Eliocie, nie wiem, czy zauważyłeś, że oddychasz przez rurki i jesteś karmiony przez strzykawki żywnością, co 3 godziny. My lubimy się o ciebie troszczyć i dbać o ciebie”.
Dzień 99: „Kochany Eliocie, dzisiaj odszedłeś do Jezusa. Niedoczynność tarczycy, płuc, dziura w sercu i uszkodzone DNA, które na bieżąco wysyłało fałszywe sygnały do każda części ciała. Bóg nie mógł powstrzymać tego, że objawił samego siebie przez takie dziecko jak ty. Bogu to się podobało wykorzystać do tego ciebie, bo ty w oczach tego świata jesteś małym, żeby swoją prawdę objawić… Eliocie, tobie jest teraz dobrze. Będziemy od ciebie oddzieleni synu tylko przez czas, który nam jeszcze został na tej ziemi. Na razie, synu. Twoja mama i tata.”
Czyńcie wszystko na chwałę Boga. Czczenie znaczy miłować, czcić, wysławiać Pana, twojego Boga, dziękować Mu, wielbić Go i ubóstwiać w każdym momencie swojego życia. Boże pomóż nam. Amen.
Pobierz PDF | *Przekład z języka niemieckiego | ARKA TV