Człowiek - żywą duszą*
TV - Program z 30.03.2008 (Nr. 776) - Pastor Wolfgang Wegert
Kazanie: "Ukształtował Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i tchnął w nozdrza jego dech życia. Wtedy stał się człowiek istotą żywą" (w tłumaczeniu niemieckim-duszą żywą) (1 Mojżeszowa 2, 7)
Pytania, które chcemy dzisiaj postawić brzmią: "Kto to jest człowiek? Kim jest człowiek? Z czego on się składa? Przeczytany werset biblijny mówi, że Bóg ukształtował człowieka z prochu czy raczej z ziemi. Stwórca działał jak garncarz albo rzeźbiarz. On uczynił rzeźbę z ziemskiego materiału. Rzeźbiarz - artysta też może utworzyć "człowieka" z gliny, wosku, kamienia albo drzewa, lecz on nie jest niczym innym jak tylko martwą figurą. Bóg jednak nie zakończył dzieła sztuki, gdy je wymodelował, lecz dmuchnął w jego nozdrza życie tak, że człowiek nie pozostał tworzywem, lecz stał się żywą duszą. Jakim przewyższającym i nieporównywalnym artystą jest żywy Bóg!
Człowiek - ciało i dusza
Z tego biblijnego opisu uczymy się, że człowiek w materialnym ciele egzystuje w połączeniu z "samo" osobowością. To "samoistnienie w sobie" człowieka Biblia określa "duszą" albo "duchem". Bóg, zatem każdego obywatela ziemskiego stworzył z ciała i duszy, co powoduje, że ma tak ogromne znaczenie. Gdyby człowiek został martwą rzeźbą, nie miałby tak wysokiej wartości, ponieważ jego ciało zbudowane jest z dość taniego materiału - przeciętnie z 70% samej wody. Ponadto ma on kilka kilogramów chemii i minerałów, jak na przykład: węglowodany, azot, kalcjum, fosfor, wapń, siarka, chlor, sód, magnez, żelazo, miedź, mangan i jod. Widzimy teraz, że jednak Biblia ma rację mówiąc, że człowiek jest zrobiony z ziemi. Jego wartość nie leży w naturalnej substancji, lecz wynika z jakości życia nadanej mu przez duszę. Dlatego w Księdze Joba jest powiedziane: "Duch Boży stworzył mnie, a tchnienie Wszechmogącego ożywiło mnie" (Księga Joba 33, 4). Żyjesz, więc dlatego, że Wszechmogący tchnął w twoje nozdrza dech życia, przez co stałeś się żywą duszą. To jest dla nas decydujące. Jednak często mówi się, że człowiek oprócz ciała i duszy ma także ducha a wiec wyobraża siebie w trzech częściach.
Strona 2
W tym dusza jest stroną świadomości wyrażającą się przez intelekt, wolę i uczucia, a duch daje świadomość Boga. Podczas, gdy dusza jest w człowieku od początku, duch będzie z nią razem dopiero po nowo narodzeniu. Według tego poglądu, człowiek służy widocznie i przemijająco duszą i swoim duchem wiecznemu Bogu. Ten podział w ciele, duszy i duchu nosi nazwę - " trzy części". Trzeba jednak powiedzieć, że Biblia takiego sposobu widzenia nie potwierdza. Jest całkiem oczywiste, że mówi o duchu i o duszy człowieka, ale czyni to na przemian, przy czym duch według niej jest tym samym, co dusza. One mają to samo znaczenie. Widzimy to obficie w miejscach Biblii, które mogą dać tylko częściowe skosztowanie. W różnych miejscach Pisma Świętego czytamy o zbawieniu naszej duszy a w innym o zbawieniu naszego ducha np: "... wszczepione w was Słowo, które może zbawić dusze wasze" (Jakub 1, 21). O niemoralnym chrześcijaninie czytamy, że ma być on oddany szatanowi: "... na zatracenie ciała, aby duch był zbawiony w dzień Pański" (1 Koryntian 5, 5). Podobnie Biblia raz mówi o duszach a raz o duchach umarłych świętych w niebie, a zrozumienie jest to samo, jak byśmy według upodobania raz mówili o soku pomarańczowym a raz o owocu pomarańczowym, ale z każdym razem myślimy o tym samym owocu. Czytamy, że my jako chrześcijanie należymy do tych:"którzy są zapisani w niebie,... i do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy osiągnęli doskonałość" (Hebrajczyków 12, 23).
W objawieniu Jan ujrzał:, "poniżej ołtarza dusze zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa które złożyli"( Objawienie 6, 9). Równie dobrze mógł powiedzieć, że widział duchy zabitych. Pozwólmy sobie wziąć przykład Jezusa, on powiedział do swoich uczniów w Getsemane: "Smętna jest dusza moja aż do śmierci" (Mateusz 26, 38). A na krzyżu nasz Zbawiciel zawołał: "Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego" (Łukasz 23, 46). Biblia zaznacza też konieczność naszego oczyszczania raz mówiąc o naszym duchu a raz o naszej duszy. Na przykład Ap. Piotr napisał: "Skoro dusze wasze uświęciliście przez posłuszeństwo prawdzie... " (1 Piotr 1, 22). A Ap. Paweł napomina nas: "... oczyśćmy się od wszelkiej zmazy ciała i ducha... " (2 Koryntian 7, 1). Ap. Paweł mógłby napisać tak jak Ap. Piotr, że powinniśmy oczyścić od wszelkiej zmazy nasze dusze. Biblia robi różnicę jedynie pomiędzy zewnętrznym a wewnętrznym człowiekiem. W 2 Liście do Koryntian jest na przykład powiedziane: " ...bo choć zewnętrzny nasz człowiek niszczeje, to jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem" (2 Koryntian 4, 16). W tym miejscu Biblia wyraźnie mówi, że człowiek nie posiada trzech części, lecz dwie części. Ona nie uczy o " Trichotomie", lecz "Dichotomie", a więc istnieniu ciała i duszy, którą można nazwać też duchem.
Duch, dusza i ciało
Co jednak powiemy na takie słowo Boże jak to: "A sam Bóg pokoju niechaj was w zupełności poświęci, a cały duch wasz i dusza, i ciało niech będą zachowane bez nagany na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa" (1 Tesaloniczan 5, 23). Te słowa nie chcą podkreślić trzech części człowieka, lecz uświęcenie, które ma go w całości przeniknąć. Dla porównania możemy przywołać słowa Jezusa, w których poświęca On całego człowieka Bogu. Jezus powiedział: "Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej i z całej myśli swojej i z całej siły swojej (Ew. Marka 12, 30). Czy Jezus chce tutaj naukę o podzielonym człowieku wykładać? Jeśli tak, musiałoby się z Jego słów wywnioskować, że człowiek składa się z pięciu kompozycji, mianowicie z serca, duszy, rozumu i naturalnie także z ducha i ciała. Jezus nie chciał jednak tutaj utrzymywać żadnej mowy o wewnętrznej anatomii człowieka, lecz przez to połączenie synonimów kilkakrotnie zaznaczyć, że powinniśmy miłować Boga całą swoją istotą. W językoznawstwie nazywa się to - "retoryka analogii".
Strona 3
W niemieckim też to znamy, na przykład mówimy: "państwo zabrało mi moje posiadane dobro". Jaka jest różnica pomiędzy posiadaniem a dobrem? Żadna! Moje posiadanie jest tym samym, co moje dobro. Tymi równoznacznymi słowami chcemy podkreślić, że rzeczywiście wszystko zostało nam zabrane. To samo zrobił Ap. Paweł pisząc w innym miejscu: "Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osadzić zamiary i myśli serca" (Hebrajczyków 4, 12). W tym miejscu nie mamy teologicznego pouczenia o tym, z czego składa się człowiek, lecz Ap. Paweł podkreślił to, jak pełne mocy jest Słowo Boże, które wnika w najgłębszy kąt ludzkiej istoty. My znajdujemy tu równolegle; duszę i ducha, stawy, szpik, myśli i zamiary. W naszym języku możemy kontynuować i powiedzieć; " powód i podstawa", "rodzaj i sposób", "strach i zatrwożenie", "spokojny i cichy", "zawsze i wiecznie" - i tak dalej...
Moja dusza wielbi Pana
Tak samo możemy rozumieć pieśń pochwalną Marii, którą rozpoczęła cudownymi słowami: "Wielbi dusza moja Pana, i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim... (Łukasz 1, 46-47). Tak samo mogłaby zaśpiewać: " Mój duch wielbi Pana, całym wewnętrznym człowiekiem chwali Go i chce się w Nim cieszyć." Do tego chciałbym was wszystkich z serca zachęcić. Pomyślcie o tym, że Bóg nie wymodelował nas tylko z ziemi. On stworzył nie tylko genialny człowieczy organizm, lecz jak jest powiedziane: " ... tchnął w nozdrza jego dech życia, wtedy stał się człowiek istotą żywą" (1 Mojżeszowa 2, 7). Człowiek jest, więc żywą duszą, która może wielbić i chwalić swojego Boga. Niestety, przez upadek w grzech, dusze niewierzących nie mogą chwalić Boga. Ale Bóg przez swoją łaskę podarowuje nowo narodzenie i wtedy znowu budzi twoją zatroskaną duszę albo twego martwego ducha. I tu rozpoczyna się wielbienie i chwalenie twojego Zbawiciela całym sercem i całą twoją wewnętrzną mocą. Wtedy będziesz podobny do tych, którzy w Biblii chwalili i wielbili wszechmogącego Boga. Posłuchaj, co oni mówili, modląc się do Boga: "Błogosław, duszo moja, Panu i wszystko, co we mnie, imieniu jego świętemu! Błogosław, duszo moja, Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego!" (Psalm 103, 1-2), albo: " Alleluja! Chwal Pana, moja duszo! (tłumaczenie niemieckie), Chwalić będę Pana, pókim żyw, śpiewać będę Bogu memu, dopóki żyć będę" (Psalm 146, 1-2). My też chcemy to z całego serca czynić. W imieniu Jezusa. Amen.
Pobierz PDF | *Przekład z języka niemieckiego | ARKA TV