Boża zazdrość w nas*
TV - Program z 06.01.2008 (Nr. 764 W 1) - Pastor Wolfgang Wegert
Kazanie: "Wtedy uczniowie jego przypomnieli sobie, że napisano: żarliwość o dom twój pożera mnie " (Ew. Jana 2, 17)
Dlaczego uczniowie przypomnieli sobie ten 10 werset 69 Psalmu? Co takiego się stało? Jezus poszedł pewnego dnia do świątyni i zobaczył, że w formie towaru były tam sprzedawane owce, woły i gołębie. Do tego każdy kupiec miał przy sobie w świątyni odliczone pieniądze i stoły do wymiany towarów. Tu chodziło głównie o biznes, a nie o ofiarę. A jak na to zareagował Syn Boży? Zrobił bicz ze sznura i wypędził tych handlarzy i ich zwierzęta, a wekslarzom rozsypał pieniądze i powywracał ich stoły i powiedział: "z domu Ojca mego nie czyńcie targowiska!" (Ew. Jana 2, 16). Gdy zobaczyli to, co zrobił Jezus wtedy przypomnieli sobie słowa z Psalmu: "żarliwość o dam twój pożera mnie" (Ew. Jana 2, 17). Czego nas uczy zazdrość Jezusa o Bożą świątynię?
Zazdrość Boża jest słuszna
Jezus uczynił tutaj coś, czego nigdy nie polecił czynić swoim uczniom. On nigdy im nie powiedział, żeby przy następnej okazji mieli robić tak samo. Nigdzie w Słowie Bożym nie jest nam dany rozkaz, aby stosować władzę z powodu religijnej zazdrości. Szybciej możemy być skrytykowani za to, że "mamy gorliwość dla Boga, ale gorliwość nierozsądną" (Rzym. 10, 2). Ale dlaczego wtedy postąpił tak Jezus? Możemy sobie na to odpowiedzieć, jeśli przypomnimy sobie, że były w nim dwie niewymieszane natury. Mianowicie był jednocześnie i Bogiem i człowiekiem. A tutaj postąpił, jako Bóg, sędzia, który jest nad wszystkimi ludźmi. Dlatego okazywanie zazdrości z użyciem siły należy tylko do niego samego, a nie do nas. Musimy się tutaj nauczyć fundamentalnej zasady, że wieczny i Wszechmocny Bóg, jako jedyny posiada wyjątkową pozycję, mianowicie nie może być porównany z nikim i z niczym w całym wszechświecie. Najwyższy Bóg nie stoi z nami w jednym rzędzie, lecz stoi ponad nami. My jesteśmy ludźmi, ale On nie jest człowiekiem, my jesteśmy stworzeniem, ale On jest Stwórcą. Czasami słyszy się bezsensowne zdanie: "To, co On nam rozkazuje, sam też musi wykonywać". Gdy byłem dzieckiem nie mogłem zrozumieć, dlaczego musiałem iść do łóżka, podczas gdy moja mama i tata jeszcze zostawali. Wtedy zadałem sobie te same pytanie:, Dlaczego mój ojciec mi rozkazuje iść do łóżka, a sam tego nie czyni? I gdy raz szemrałem coś pod nosem, on mi odpowiedział po prostu: "Wolfgang, ty jesteś dzieckiem, a ja jestem twoim ojcem!
Strona 2
Nie wierzę, że wtedy tego nie wiedziałem, ale on miał rację. Analogiczna odpowiedź na to musi brzmieć: My jesteśmy ludźmi, ale Bóg jest Bogiem! Dlatego że Bóg nie musi dla siebie robić żadnego zakonu. On go zrobił dla swojego stworzenia. Jezus nas uczył, że jest PANEM sabatu (Marek 2, 27-28). W tym chciał zaznaczyć, że Bóg razem z PANEM jest ponad zakonem. On dobrze odzwierciedla swoją istotę w pełnej harmonii ze swoimi przykazaniami, lecz Jego stosunek do przykazań jest całkowicie inny niż nasz. W Biblii jest na przykład napisane: "Najmilsi! Nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu, albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi PAN" (Rzym. 12, 19). Dla nas to przykazanie jest jasne. Ono oznacza: Nie mamy się mścić! Ale czy Bóg też tego nie może? Wielu domaga się tego od niego odpowiedzi i krytykują Go, że jest Bogiem zemsty. Ale kim my jesteśmy, że chcemy mu mówić, co On ma robić a czego nie może? Bóg mówi jasno: "Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę!" Widzimy, zatem , że On może czynić to, czego nam nie wolno. Jeśli my się mścimy, to jest to niesprawiedliwe, lecz jeśli czyni to Bóg, to jest to sprawiedliwością. To nie powinno nikogo irytować, ponieważ w ziemskiej władzy obowiązuje taka sama zasada. Nikt nie może skazywać i nakładać kar oprócz głównego sędziego, zwykły obywatel tego robić nie może. A jeśli robi to zwykły obywatel, to jest to niesprawiedliwe, lecz jeśli czyni to sędzia, to jest to sprawiedliwe. I tą zasadę bez problemu uznajemy w naszym państwie, a Bóg, Najwyższy sędzia oczekuje od nas potwierdzenia, że to Jemu przystoją wszelkie prawa, których my ludzie nie mamy.
W innym przykładzie jest napisane: "Nie zabijaj". Ale czy Bóg się też tego trzyma? I tak i nie. Ponieważ On jest PANEM nad życiem i nad śmiercią. On wyznacza początek i koniec każdego życia. On je daje i On je odbiera we właściwym czasie. Biblia dosłownie zaświadcza nam, że Bóg sam daje śmierć, natomiast nam dał przykazanie, że nie mamy zabijać. Czytajmy: "PAN daje śmierć, ale i przywraca do życia, strąca do krainy umarłych, ale i wyprowadza" (1 Samuela 2, 6). Tą rzeczywistą prawdę możemy rozpoznać na przykładzie niepobożnych synów Heliego. Oni nie słuchali napomnień swojego wierzącego ojca. Dlaczego nie? Odpowiedź brzmi następująco: "gdyż PAN postanowił ich zgubić" (1 Samuela 2, 25). I tak właśnie Bóg uczynił, ponieważ to należy wyłącznie do niego. Musimy na zawsze zachować w swoim sercu Biblijna zasadę, która brzmi: On jest skałą! Doskonałe jest dzieło Jego, gdyż wszystkie drogi jego są prawe, jest Bogiem wiernym, bez fałszu, sprawiedliwy On i prawy" (5 Mojż. 32, 4). Wszystko, co czyni PAN, jest sprawiedliwe nawet, jeśli uśmierca w zapale zemsty. Dla nas jednak jest to grzechem, na to nie mamy przyzwolenia. Ale z Bogiem tak nie jest, ponieważ może: "czynić, co uzna za dobre" (2 Samuela 10, 12), i jest do tego Bogiem "bez fałszu" (5 Mojż. 32, 4). Jeśli w pełni nie uznamy tej różnicy pomiędzy nami ludźmi, a Wszechpotężnym Bogiem i jeśli się mu głęboko nie oddamy i nie ubóstwimy Go, to nie dojdziemy do odpowiedniego poznania Bożego, a do wielu tekstów Biblijnych nie otrzymamy dostępu. Nasz problem polega po prostu na tym, że chętnie myślimy o Bogu jak o człowieku. Ale On nas koryguje słowami władzy: Jestem Bogiem i nie ma takiego jak Ja" (Izajasz 46, 9). I On też może: "czynić, co uzna za dobre" (2 Samuel 10, 12). Widzimy, zatem, że Boża zazdrość jest prawidłowa i prawidłowe jest także to, że Jezus wypędził wekslarzy ze świątyni.
Boża zazdrość jest prawdziwa
Boża zazdrość nie tylko jest wyrażeniem Jego sprawiedliwości, lecz jest także Jego prawdą. Jeśli czterech genialnych architektów pracowało wspólnie razem przy jednym dziele, to byłoby słuszne, aby każdy z nich był uszanowany. Jeśli jednak dzieło zostało wykonane tylko przez jednego, to czy byłoby to właściwe wychwalać ich wszystkich? Nie, to nie jest właściwe. Dlatego można zrozumieć, dlaczego prawdziwy twórca jest zazdrosny. A dlaczego? Ponieważ jest tutaj zainscenizowane kłamstwo dotyczące kradzieży duchowej własności. Jego zazdrość jest, zatem niczym innym, jak sprawiedliwym procesem przeciwko kłamstwu i oszustwu. Jeśli jednak obok jedynego, prawdziwego Boga chcą otrzymywać cześć także obce bożki, wtedy dla najwyższego Boga jest to nie do przyjęcia. Ponieważ ten świat stworzył tylko jeden "architekt" i tylko jeden go utrzymuje i nikt inny mu w tym nie pomógł. Jemu jedynemu należy się to autorstwo. On sam jest właścicielem wszystkich praw autorskich (Copyright). A gdy twierdzi ktoś, że są inne moce i władze bożków lub ludzi, którzy razem z nim działali, wtedy jest to kłamstwo. I Bóg natychmiast zaczyna być o to gorliwie zazdrosny.
Strona 3
Tak, On będzie zazdrosny:, ale nie dla żądzy zdobycia celów, lecz na korzyść prawdy. Ponieważ jeśli Bóg sam ,siebie ponad wszystko podkreśla i szuka czci, to nie czyni tego z aroganckiej wyniosłości jak my, lecz czyni to z prawa i z prawdy. Zatem Bóg nie chce dla siebie całej chwały z żądzy, lecz chce jej z prawdy. On nie chce wynosić się kosztem innych. Nie, On już jest wyniesiony ponad wszystko i dlatego oczekuje od swojego stworzenia, że będzie ubóstwiany. Dlatego mówi On nieodwołalnie: "Ja, PAN, a takie jest moje imię, nie oddam mojej czci nikomu ani mojej chwały bałwanom" (Izajasz 42, 8). Kto jeszcze się w tym chwieje i domaga się własnej czci obok swojego Stwórcy i Zbawiciela, ten wynosi się przeciwko prawdzie i sprawiedliwości. I o te dwie rzeczy PAN nie przestanie być zazdrosny.
Boża zazdrość w swoich dzieciach
Mimo, że nie możemy, jako chrześcijanie postępować tak, jak postąpił Jezus w świątyni, to jednak w Bożej zazdrości także powinniśmy mieć udział. Podobnie jak możemy mieć udział w Jego świętości, sprawiedliwości, dobroci i miłości, tak też możemy mieć udział i w zazdrości dla chwały Bożej - a nie w ludzkiej zazdrości. Cudownie wyraził to Apostoł Paweł, gdy napisał: "Zabiegam bowiem o was z gorliwością Bożą: albowiem zaręczyłem was z jednym mężem, aby stawić przed Chrystusem dziewicę czystą" (2 Kor. 11, 2). Tą Bożą gorliwość powoduje w naszym sercu Duch Święty, dlatego nie zabiegamy w tej zazdrości o swoją cześć, lecz o sławę dla PANA. Jeśli nasza gorliwa zazdrość ma na celu tylko religijną cześć dla siebie samego, wtedy jest to działanie grzesznej zazdrości. Ale jeśli naszym dążeniem jest szukanie czci Bożej, to jest to za sprawą Ducha Świętego. Odzwierciedlamy wtedy lśniący charakter Boży. Chrześcijańska gorliwość jest płonącą żądzą ciągłego podobania się Bogu. Ktoś, kto ma gorliwość dla Boga może być zdrowy lub chory, biedny lub bogaty, mądry lub uważany za głupiego, wyzywany lub wychwalany, obsypywany czcią lub brudem, a i tak będzie to mu wszystko jedno, ponieważ Jego PAN i Bóg jest dla niego jednym istnieniem. I nawet, jeśli go skonsumuje taki ogień żarliwości, to o nic potem nawet nie pyta. Dlatego, że płonąć żarliwie dla jego Zbawiciela jest najwyższym spełnieniem. Biblia nas upomina, abyśmy byli żarliwi dla Boga. Już nawet Eliasz mówił z siebie: "Gorliwie stawałem w obronie PANA, Boga Zastępów" (1 Król. 19, 10).
Chrystus dał samego siebie za nas, aby wykupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, "gorliwy w dobrych uczynkach" (Tytusa 2, 14). Apostoł Paweł także był gorliwy dla Ewangelii i powiedział: "Albowiem dla mnie życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem" (Filipian 1, 21). A jak to jest z nami? Czy nas także konsumuje żarliwość dla Bożego domu i dla Jego Kościoła? Czy miłujemy Jezusa niepodzielnym sercem? Czy ma absolutnie pierwsze miejsce w naszym życiu? Bóg chce żebyś całkowicie należał do Niego, ponieważ jest On zazdrosnym Bogiem. Oby Duch Święty dał tobie dzisiaj pełne zrozumienie, ponieważ będzie ono kształtować twoje dalsze życie i będziesz wewnątrz przemieniony. Będą odnowione twoje myśli i będziesz się tlić w miłości dla Boga i zwyciężysz dla wiecznego nieba!
Pobierz PDF | *Przekład z języka niemieckiego | ARKA TV